Altuğ Yılmaz “Ermeni müziği” terimini kullanmaktan özellikle kaçınıyor çünkü Anadolu’da Ermeni, Türk, Rum vs. müzikleri ayrımının pek yapılamayacağını düşünüyor. Tarihsel gelişimlerinde iç içe geçmişler. Bu yüzden Ermenilerin bu müziğe katkıda bulunduklarının değil de birlikte kurduklarının söylenmesi gerekiyor.
Yılmaz sunumunda Ermenilerin müziklerini daima Cemaat-Diaspora-Ermenistan üçgeninde geliştirdiklerini ve diğer cemaatlerden daha önce Batı’ya yöneldiklerini anlatacak. Henüz 19. yüzyılın ortasında çokseslilik girişimleri başlar ve yoluna sonrasında böylece bir ayağı Batı’da bir ayağı gelenekte olmak üzere devam eder. Bu iki ayrı temel üzerinde yükselişi, kapalılık ve görünürlük arasındaki anlaşılır gereksinimlerinin bir sonucu olarak görülebilir.
Yılmaz Osmanlı İmparatorluğu’nun sonlarından Cumhuriyet’e, günümüze kadar hat üzerinde çizerek Ermenilerin müziğinin tüm dönemlerine değinecek. Devamında bu müzik için İstanbullu olmak ne anlama geliyor, eğer 1915 olmasaydı şu an nasıl bir müzik panoramasına bakıyor olacaktık sorularına yanıt arayacak.
Altuğ Yılmaz 1973 yılında Gelibolu’da doğdu. Boğaziçi Üniversitesi’nde Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler, aynı üniversitede ve Paris EHESS’te Sosyoloji eğitimi aldı. İstanbul Özgür Üniversite’de ve Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Folklor ve Etnomüzikoloji Bölümü’nde, müzik, etnisite ve kimlik tartışmalarına odaklanan dersler verdi (2000-2002). Klasik Osmanlı Müziği ve Ermeniler başlıklı çalışması 2010 yılında yayımlandı (Aram Kerovpyan’la birlikte, Surp Pırgiç Hastanesi Yayınları). İngilizceden Türkçeye, özellikle Ermeni tarihi ve kültürüne ilişkin birçok kitap ve makale çevirdi; çok sayıda kitabın editörlüğünü üstlendi. 2007 yılından beri Agos gazetesinde editörlük, başta Hrant Dink Vakfı olmak üzere çeşitli kurumlar ve yayınevleri için editörlük ve çevirmenlik yapıyor.